Kilka słów o...skrzydłach

Myślę, że wielu z Was miało w życiu choć jedną podobną sytuację, do tej którą opisuję poniżej.

Oto ja unosząca się prawie nad ziemią z emocji, pełna radości, wiary i nadziei zaczynam opowiadać bliskiej mi osobie o tym, że właśnie wpadłam na genialny pomysł lub w końcu postanowiłam spełnić moje wielkie marzenie. I oto co słyszę w odpowiedzi:

- Ty chcesz to zrobić (i tu widzę wielkie oczy mojego rozmówcy);

- Daj spokój (właśnie machnięto na mnie ręką);

- Fajnie, fajnie, ale… (zrezygnowana mina daje mi do zrozumienia, że czeka mnie milion problemów);

- Zajmij się czymś pożytecznym (oto dowiedziałam się, że marnuję czas na głupoty).

I klasyk:

- Zejdź na ziemię, to nie dla Ciebie (właśnie dano mi do zrozumienia, że tamci, bliżej nieokreśleni ludzie to: {i tu możecie wstawić wszystko} piszą książki, latają balonem, skaczą ze spadochronu, kończą kurs fotografii kulinarnej itp., ale Ty, no weź przestań).

I taka z pozoru niewinna rozmowa powoduje, że ja osobiście zaczynam wątpić, a moje wieeelkie skrzydła zostają brutalnie podcięte. W głowie zaczynają kłębić się dziwne pytania, a w sercu zaczyna kiełkować uczucie rezygnacji. Na szczęście mi osobiście udaje się powrócić do pierwotnych planów i staram się choć próbować je realizować. Jednak znam osoby, które „zbite z tropu” zwyczajnie rezygnują. I pomimo, że ludzie Ci są ciekawi świata, otwarci na nowe wyzwania to „stoją w miejscu” właśnie przez takich „podcinaczy skrzydeł”.

Nie dajmy się, otaczajmy się ludźmi, którzy wspierają nas mimo wszystko, którzy nas dopingują, wierzą w nas i nie próbują pozbawiać radości życia. I my też starajmy się  być dla innych tymi, którzy „dodają skrzydeł”. Bo choć nie wierzę w slogan „możesz wszystko” to z całego serca wierzę w to, że możemy wiele, a nawet więcej niż myślimy.

Życzę Wam i sobie, abyśmy przeszli przez życie w towarzystwie tych, którzy kochają życie, są inspiracją i nie boją się wyzwań.