Przejdź do głównej zawartości

Książki poświecone dzieciom, które polecam cz. II



Dziś o dwóch kolejnych książkach, które chciałabym Wam zaprezentować i zachęcić do przeczytania. Jak to się modnie określa pozycje te to, moim zdaniem tzw. must have😊

„Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać żeby dzieci do nas mówiły” Adele Faber i Elanie Mazlish to książka o szeroko pojętej komunikacji na linii dziecko - rodzic. Biorąc pod uwagę fakt, iż według badań przeprowadzonych przez Fundację Komunikacji Społecznej prawie 60% ankietowanych wskazało właśnie rozmowę, jako najważniejszy czynnik mający wpływ na budowanie dobrych relacji w rodzinie myślę, że warto poszerzać wiedzę w dziedzinie prawidłowej komunikacji z dobrych książek  i m.in. dlatego polecam Wam ten tytuł. Książka nie jest czystą teorią to szereg przykładów z życia wziętych, a raczej ze spotkań rodziców szukających wsparcia oraz fajne ćwiczenia zarówno dla dziecka np. zachęcające je do współpracy, jak i rodziców np. pozwalające sprawdzić swoje spontaniczne reakcje w codziennych sytuacjach. Myślę, że właśnie jej konstrukcja powoduje, że nie jest nudna, natomiast jest wiarygodna. To co jest siłą tej książki to również to, że przedstawione dialogi można usłyszeć w większości domów, dzięki czemu łatwo jest się zidentyfikować z pewnymi sytuacjami i przenieść je na własny grunt. Czytając książkę ma się czasem wrażenie, że autorki mówią o czymś oczywistym, jednak zdajemy sobie z tego sprawę wówczas, gdy dopiero przeczytamy dany dialog i to wtedy otwieramy ze zdumienia usta krzycząc: o jakie to proste!

Druga pozycja to mój hit. Książka, którą chwilami czytałam z niedowierzaniem, gdyż odpowiadała na pytania nurtujące mnie od lat. Gorąco polecam „Świadome rodzicielstwo” Daniela J. Siegela i Mary Hartzell. Siegel to neurobiolog i psychiatra dziecięcy, natomiast Mary Hartzell to pedagog. Książka tym razem nie jest bezpośrednio o dzieciach, ale o nas rodzicach. O tym jak nasze dzieciństwo wpłynęło na nasze obecne zachowanie, sposób podejmowania decyzji i przede wszystkim o tym, jak ważne w budowaniu relacji z dzieckiem jest zrozumienie własnego wnętrza, a czasem i odkrycie samego siebie na nowo. Książka polecana przez Agnieszkę Stein i skromnie przeze mnie😊

Miłej lektury

PS. przepraszam za jakość zdjęcia, ale szwankują mi wszystkie urządzenia wyposażone w aparat😀

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Witam Cię na moim blogu. Blog ten, jak wskazuje jego nazwa, chcę poświęcić pasji. Dla mnie życie to pasja. Mam nadzieję, że się polubimy. Pozdrawiam Cię i zapraszam jak najczęściej do mojego wirtualnego świata. Każdy Twój komentarz będzie dla mnie wyróżnieniem. Pozdrawiam Pasjo(m)atka 😊
9 komentarzy
Czytaj więcej

Książki poświęcone dzieciom, które polecam cz. I.

Tak, książki to moja wielka pasja. Oczywiście dzieci to moja miłość – największa, nieskończona. O książkach będzie dużo na blogu, o dzieciach też 😊 . Pamiętam jak w pierwszej klasie podstawówki zapisałam się do biblioteki szkolnej to, choć byłam z tego powodu bardzo dumna i szczęśliwa, ogarnął mnie strach. Przestraszyłam się tego, co będzie gdy przeczytam już wszystkie książki jakie są na świecie 😊. Zdradzę Wam tylko, że jeszcze mi się to nie udało 😊. Dziś chciałabym polecić Wam dwie pozycje o dzieciach i rodzicielstwie, a za kilka dni postaram się pokazać Wam jeszcze dwie, ważne dla mnie książki o tej tematyce. Nie jestem wielką fanką poradników. Jeśli się już decyduję na zakup tego rodzaju lektury to długo się zastanawiam i najczęściej wertuję internet czytając wszelakie opinie lub kupuję z wiarygodnego polecenia. I właśnie z polecenia (bardzo rzetelnego) trafiła w moje ręce książka „Dziecko z bliska. Zbuduj szczęśliwą rodzinę” Agnieszki Stein. Dla mnie osobiście to k...
4 komentarze
Czytaj więcej

Doszłam do wniosku, że wszyscy powariowaliśmy. Ja dla siebie już szukam ratunku

Kilka dni temu spotkałam na zakupach znajomą, z którą zaczęłyśmy opowiadać sobie wrażenia z wakacji. Ona z trójką dzieci, ja z dwójką. Obie zgodnie stwierdziłyśmy, że nasze dzieci są zdecydowanie nadaktywne i moja znajoma zapytała właściwie samą siebie: Dlaczego one takie są? (tzw. ruchliwe, nie do upilnowania itp.) i sama odpowiedziała sobie na to pytanie stwierdzając: Chyba dlatego, że to my jesteśmy tacy nerwowi. W drodze do domu naszła mnie refleksja i stwierdziłam, że chyba wszyscy zwariowaliśmy w tym dzisiejszym świecie. No może z jakimiś wyjątkami. Moja znajoma miała rację jesteśmy nerwowi nawet Ci, którym wydaje się że nie są. Głównie wynika to z tego, że staliśmy się zadaniowcami. Każdego dnia wyznaczamy sobie cele (od wyszorowania łazienki do przebiegnięcia 5 km), które musimy zrealizować i już ten fakt powoduje, że zaczynamy odczuwać stres, który narasta gdy napotykamy problemy na drodze do realizacji naszego celu.  Sami się nakręcamy, co obserwują nasze dzieci lub co go...
6 komentarzy
Czytaj więcej