Przejdź do głównej zawartości

Postanowienie noworoczne, które u mnie zawsze się sprawdza

Co tu dużo pisać - oczywiście chodzi o to, że na bank schudnę😁

A tak bardziej na poważnie to należę do tej grupy osób, dla których wraz z końcem roku kończy się jakiś etap w życiu. Lubię w tych dniach "okołonoworocznych" (chyba wymyśliłam właśnie nowe słowo) robić małe podsumowania i planować. I właśnie to planowanie jest moim corocznym postanowieniem noworocznym, które wierzcie mi naprawdę się sprawdza.

Ale wiecie jak to jest z tymi planami, najczęściej mało z nich zostaje zrealizowane. Dlatego moje planowanie to nie są, jakże wspaniałe marzenia typu: schudnę 10 kg i nigdy już nie przytyję, codziennie przebiegnę 10 km, nigdy już nie dam się nikomu wyprowadzić z równowagi itp.

Ja planuję krótkoterminowo i realnie. Moje plany sięgają najczęściej około tygodnia. Np. w tym tygodniu zaplanowałam sobie, że codziennie wieczorem będę ćwiczyć na steperze 30 min. i przeczytam choć kilka stron książki.  I udało się. Przyszły tydzień: steper co drugi dzień, w pozostałe dni zamierzam poświecić się mojemu ukochanemu hobby haftowi krzyżykowemu i oczywiście każdego dnia książka (mobilizuje mnie obiecana recenzja). Planuję też weekendy, ale tutaj zdarza mi się planować z dużym wyprzedzeniem, bo np. przeglądam repertuar teatrów, czy kin lub rezerwuję jakieś noclegi. Ktoś powie: Wielkie mi plany ha, ha. Owszem, nie jest to planowanie podróży dookoła świata, jednak dla mnie i dla mojej rodziny jest to coś więcej, otóż taki system pozwala mi nie przepuszczać czasu przez palce. Zauważyłam, że jeśli nie założę sobie czegoś to mimo tego, że cały czas coś robię, jestem zajęta i w biegu to działam tak jakoś chaotycznie i bez większych efektów. U mnie planowanie krótkoterminowe się sprawdza i przynosi satysfakcję. Oczywiście zdarza mi się dzień, że odpuszczam sobie, ale pomimo tego i tak mam efekty.

Jestem ciekawa, czy Wy lubicie planować i co Wam z tego wychodzi, czy wręcz przeciwnie macie w nosie planowanie i skuteczniejsze patenty na osiąganie efektów.


A na zdjęciu mój plan na przyszły tydzień😉





Pozdrawiam
Pasjo(m)atka😊






Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Witam Cię na moim blogu. Blog ten, jak wskazuje jego nazwa, chcę poświęcić pasji. Dla mnie życie to pasja. Mam nadzieję, że się polubimy. Pozdrawiam Cię i zapraszam jak najczęściej do mojego wirtualnego świata. Każdy Twój komentarz będzie dla mnie wyróżnieniem. Pozdrawiam Pasjo(m)atka 😊

Książki poświęcone dzieciom, które polecam cz. I.

Tak, książki to moja wielka pasja. Oczywiście dzieci to moja miłość – największa, nieskończona. O książkach będzie dużo na blogu, o dzieciach też 😊 . Pamiętam jak w pierwszej klasie podstawówki zapisałam się do biblioteki szkolnej to, choć byłam z tego powodu bardzo dumna i szczęśliwa, ogarnął mnie strach. Przestraszyłam się tego, co będzie gdy przeczytam już wszystkie książki jakie są na świecie 😊. Zdradzę Wam tylko, że jeszcze mi się to nie udało 😊. Dziś chciałabym polecić Wam dwie pozycje o dzieciach i rodzicielstwie, a za kilka dni postaram się pokazać Wam jeszcze dwie, ważne dla mnie książki o tej tematyce. Nie jestem wielką fanką poradników. Jeśli się już decyduję na zakup tego rodzaju lektury to długo się zastanawiam i najczęściej wertuję internet czytając wszelakie opinie lub kupuję z wiarygodnego polecenia. I właśnie z polecenia (bardzo rzetelnego) trafiła w moje ręce książka „Dziecko z bliska. Zbuduj szczęśliwą rodzinę” Agnieszki Stein. Dla mnie osobiście to k...

Doszłam do wniosku, że wszyscy powariowaliśmy. Ja dla siebie już szukam ratunku

Kilka dni temu spotkałam na zakupach znajomą, z którą zaczęłyśmy opowiadać sobie wrażenia z wakacji. Ona z trójką dzieci, ja z dwójką. Obie zgodnie stwierdziłyśmy, że nasze dzieci są zdecydowanie nadaktywne i moja znajoma zapytała właściwie samą siebie: Dlaczego one takie są? (tzw. ruchliwe, nie do upilnowania itp.) i sama odpowiedziała sobie na to pytanie stwierdzając: Chyba dlatego, że to my jesteśmy tacy nerwowi. W drodze do domu naszła mnie refleksja i stwierdziłam, że chyba wszyscy zwariowaliśmy w tym dzisiejszym świecie. No może z jakimiś wyjątkami. Moja znajoma miała rację jesteśmy nerwowi nawet Ci, którym wydaje się że nie są. Głównie wynika to z tego, że staliśmy się zadaniowcami. Każdego dnia wyznaczamy sobie cele (od wyszorowania łazienki do przebiegnięcia 5 km), które musimy zrealizować i już ten fakt powoduje, że zaczynamy odczuwać stres, który narasta gdy napotykamy problemy na drodze do realizacji naszego celu.  Sami się nakręcamy, co obserwują nasze dzieci lub co go...